Kareler

tozlanmalı anılar
yırtıp eski bir fotoğrafı
yokken ve yok
olmuş(iken)
adıyla yalnız kalmalı
özleyip dudak kenarını
sayıklarken bir kareyi
bir başka karede bulmalı
yitirdiklerini
ve sonra topyekün
kaldırıp atarken tüm sesleri
daraltmalı göğüs kafesini
iki yakası bir arada
ol(a)mayan
sondan sonuncu vedayı
katmalı kamburuna
eğreti bir eli itip
avuç içine küfretmeli
fotoğrafın da bir kokusu
ol(ma)malı
ya da bir benin sahibi
kimliğini savurup denize
rüzgara çalmalı yüzünü
hiçbir nefesin izi
kalmamacasına inatla
tek bir anın değeriyle
sadece bir karede
sarhoşluğa bulanmış
yalnız bir çift el kalmalı
ve sonra tümüyle
silinmeli an(ı)lar
ve o an her şey
belki de hiç
ol(ma)malı
.
.
.