Bir Eksik Bir Fazla

dökülüyorum ve düşüyor yüzüm

kuru ve çelimsiz kelimelerle

çekiştirilen ipler kopuyorsa

eksiği sayılamaz düğümün

statik bir yer değil

cisimsiz bir seyahat kabini

o harfler var ya hani

içinde kanın en hızlı aktığı

hızlanarak vuruyor yüzüme

burası bir düş bulutu olmalı

düş-tükçe kör-eliyorum

bu aralar şanslı sayılırım

kestirmeden dönüyorum

.

.

Büyük Mücadelenin Küçük Neferleri

birden soyuluyorum,
kabuğumun altında,
deri ötesi renksizliğim,
günışığında saydam.
beynimde kan,
yüzümde karmaşa.
ruh göçü çocuğuyum,
içim yalın; dışım savaş.

.

.

.

Fikrin Ağırlığında

bu boğumun zanlısı

aniden kaçan nefesim

inip kalkan göğsümün

görünmeyen çeperinde 

tekinsiz bir düşünce

kaçınılmaz zaferim

daha çok tortu bırak

ağız dolusu çürüğüm

daha da yığıl üstüme

düzinelerce ölüyüm

.

.

Mutasyon

kötü bir rivayetle başlar dürtü
dişlerin sıkıldığı anın içinde
peşi sıra sayıklanan görüntüler
uykusuzluk cilası sigarasına sıkışır
tüm sloganların arsız aymazlığı
kulağı çınlatan bir kavramsızlık
rüya kirliliğinde gerçek dışı
kıvamı tutturulamamış yaşam üniteleri
değişkenlik vurkaçında çakılı
henüz çizilmemiş bir haritanın
adı olmayan ıssızlıklarını düşler
ırzına geçilmemiş yeni dünya bekareti
ortak kurguların en büyüğü
salyaların bereketinde
kendini yiyip bitiren adamın
bitmek bilmeyen açgözlülüğü...

.

.

Ütopya Egzersizleri

bakın, 

ben geldim 

vücutsuz ve vakur

zamanın olmadığı bir yerden

coşkuyla kucaklanmak için

soyundum etimden

ağaç dallarına boyadım kollarımı

bir takım benliklerimi yüzdürüp

uzak bir kıyıya taşıdım

hüzünlü bir ressamın düşlediği.

sislerin uzayan örtüsüne üfledim

kurtardım özümü bulanıklığından

yüzünüzün çizgilerini koklayıp

durdurmak için savaşı

kendi olamayanlara öfkemden

ben oldum.

dünyayı karşıma alabileceğim

mutlu gülüşler uğruna

sıyrıldım insan acziyetinden

kısalttım yolları

ben geldim, bakın

gök ve toprak gibi

kararlı.

.

.

Mağlubiyet Panayırı

dondurulmuş sinirleri hücremin

patlamaya hazır bir kutu

organik ağrılarla bezedim onu

üstelik bir deliği bile var kopkoyu

karası gözlerimi alan yavanlıkta

her yırtılışın özrü ve cezası orada

sözcüklere inanmayan adamın

sözcüklerle dansı gibi

ışığın parçalarından elbisesi

labirentinde keskin dönemeçleri

fütursuzca okşadım onu

ağzı ile boynu arasındaki mesafede

aşıklı kokular besledim

kurdelesi çengel boğazında

ödülüyle intihara meyilli 

kanamalı hasta telaşı

düşürsün diye küfesini omzundan

dilimi terbiye edip yaladım

yarasını saracak bandım yokken

kapaklandım üzerine 

korunaklı bir başka deliğin rahmi

midemin altındaki bir tortu

sıkıştığım nefes boğumunda bir ara

iki karartıdan yansıyan utançla

belime inen baltanın yanlış aksi

kelimeler ve acılar yönsüz 

kıpırtısızlığımın ekseninde zehri

bileyip dişlerimi ısırdım dudağımı

duyunun evrimiyle çınladı suskunluk

dileğimi yuttum

ağlayan ben değil

dudağımdı...

.

.

Kötü Saatte Olmasınlar

saçına dolanmış bir köprü ayağı

tutuyorsan öfkeni tükürüğünde

tuzu acıtan bir umman olur.

eti kemiğine geçmiş bir yaranın

yeni isimleriyle tanışma vaktidir.

içinde bulunduğun değil

dışında boğulduğun bu küfrün

son durağı gözündür.

seslerden izole saydam bir fanus

temennilerinin en samimi olanı.

büyür... 

büyür yine de kırgınlık;

nankör olmayan tek bağımlılığın.

kendine batırdığın her çuvaldızın

ucundaki zehrin özü dudağında

çatlak ve ıslaksın 

tuttuğun dileğin tutarsızlığı kadar.

gördüğün düşten ziyade

yarım bir insansın

dünya, boş umut satar.

.

.

Çok Yanlış Hiç Doğru

düşünürüm bazen toprağımı
ölülerimi
tırnaklarımın arasındaki etler
delillerim
çırılçıplak bir hedefim

düşünürüm bazen kirlerimi
suyla çıksaydı tarihin izi
veyahut hiç bulaşmamış olsaydı
ellerimize tozları
kalır mıydık bizbize
yüzümüze yağar mıydı
bir avuç gülümseme

düşünürüm bazen olmayanı
ve hiç olmayacak olanı
ismimi karalayıp
yeniden yazarım
baştan biraz fazla
sondan biraz eksik

düşünürüm bazen toprağımı
ölülerimi
tırnaklarımın arasındaki etler
delillerim
çırılçıplak bir hedefim

vurulur
vurulur
düşerim

.

.

Zaman Geriye Akar

gerçeği eledikçe eleğim
değişir günün rengi
aslında güneş doğsun isterim
istemekten vazgeçmediğim zamanlar
içerimde bir çatlak
yarım yamalak bir dudağa
veya kör bir duvara ait
ikisi de bir nasılsa
acı; akmasa da damlar
tek kişilik bir hücredeki
adam asmaca
çıldırmamak işten değil
yere düşen yankıları dinlerken
zaman geriye akar...

aşk sadece profesyonel bir orospu
nankörlük akar kasıklarından
bedelini ödemezsen  ölecek hastalığı
tersini seçemediğin için
ölmeyecek bak gördün mü
ince ve keskin bir sızı
çatlağımın eşanlamlısı
hatırlamak için günde bir doz
kağıt kesiği acısına müptelayım
dizlerimin ağrısı yağmurdan değil
ağlayacağım besbelli
aslında içten gülmek isterim
istemekten vazgeçmediğim zamanlar

nasıl kaybettik ki bunları?
şimdi kaseti başa sarsam
başka bir şarkı çalar mı?
.
.