Ütopya Egzersizleri

bakın, 

ben geldim 

vücutsuz ve vakur

zamanın olmadığı bir yerden

coşkuyla kucaklanmak için

soyundum etimden

ağaç dallarına boyadım kollarımı

bir takım benliklerimi yüzdürüp

uzak bir kıyıya taşıdım

hüzünlü bir ressamın düşlediği.

sislerin uzayan örtüsüne üfledim

kurtardım özümü bulanıklığından

yüzünüzün çizgilerini koklayıp

durdurmak için savaşı

kendi olamayanlara öfkemden

ben oldum.

dünyayı karşıma alabileceğim

mutlu gülüşler uğruna

sıyrıldım insan acziyetinden

kısalttım yolları

ben geldim, bakın

gök ve toprak gibi

kararlı.

.

.

Mağlubiyet Panayırı

dondurulmuş sinirleri hücremin

patlamaya hazır bir kutu

organik ağrılarla bezedim onu

üstelik bir deliği bile var kopkoyu

karası gözlerimi alan yavanlıkta

her yırtılışın özrü ve cezası orada

sözcüklere inanmayan adamın

sözcüklerle dansı gibi

ışığın parçalarından elbisesi

labirentinde keskin dönemeçleri

fütursuzca okşadım onu

ağzı ile boynu arasındaki mesafede

aşıklı kokular besledim

kurdelesi çengel boğazında

ödülüyle intihara meyilli 

kanamalı hasta telaşı

düşürsün diye küfesini omzundan

dilimi terbiye edip yaladım

yarasını saracak bandım yokken

kapaklandım üzerine 

korunaklı bir başka deliğin rahmi

midemin altındaki bir tortu

sıkıştığım nefes boğumunda bir ara

iki karartıdan yansıyan utançla

belime inen baltanın yanlış aksi

kelimeler ve acılar yönsüz 

kıpırtısızlığımın ekseninde zehri

bileyip dişlerimi ısırdım dudağımı

duyunun evrimiyle çınladı suskunluk

dileğimi yuttum

ağlayan ben değil

dudağımdı...

.

.

Kötü Saatte Olmasınlar

saçına dolanmış bir köprü ayağı

tutuyorsan öfkeni tükürüğünde

tuzu acıtan bir umman olur.

eti kemiğine geçmiş bir yaranın

yeni isimleriyle tanışma vaktidir.

içinde bulunduğun değil

dışında boğulduğun bu küfrün

son durağı gözündür.

seslerden izole saydam bir fanus

temennilerinin en samimi olanı.

büyür... 

büyür yine de kırgınlık;

nankör olmayan tek bağımlılığın.

kendine batırdığın her çuvaldızın

ucundaki zehrin özü dudağında

çatlak ve ıslaksın 

tuttuğun dileğin tutarsızlığı kadar.

gördüğün düşten ziyade

yarım bir insansın

dünya, boş umut satar.

.

.