bir akşam boşluğunda süzülen
yarı ağlak yarı suskun bir bilmece.
çaresizliğin adı olan insan doğası,
tüm seslere ve düşlere;
körleşiyor...
bir el uzandığı anda buz kesiliyor
detayların detaysızlıklarında.
göz açıp kapama mesafesinde
hiçbir şey olmuyor.
tüm anlayışlar kulak arkasında
bu kadar zor olmalı mıydı?
ve nihayet
ötelenmekten bıkmış sabırsız zaman
duruyor...
peki ya şimdi?
yoksa sonra mıydı...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder