İkircikli İntiharlarla Yok Olmak İhtiyacı

ayın sedefi beyazlığının yansıması düşüyor geceye gömülmüş siyah suların kıvrımlarına. dalga boyu insanlığımız kıyıya vuruyor.
git...
git...
git...
bırak ve git bu kaypak hayatın ölümlülüğünü. özgürlük suları yalasın ayak parmaklarını. bileklerinden dizlerine doğru yükselsin beyaz köpükler. kasıklarında hisset soğuğu. göğsünden gırtlağına ulaşsın, bastırsın çığlığını. dudaklarını aşarken tuzlu sıvı, son kez;
nefesini tut...
nefesini tut...
nefesini tut...
ve aç gözlerini artık. tüm duyusal yetilerini göm bu devasa fanusun en dibine. yozlaşmış insanlığını da göm. en dibine göm hem de. ve sonra acılarının zehrini akıt en hayvansal dürtülerinle. son kez doyuma ulaşınca yalnızlığın, dudaklarını arala ve bir özgürlük çığlığı kopar. tuzlu sıvının yoğunluğu doldursun ciğerlerini. dinginleştir artik ruhunu.
bırak...
bırak...
bırak...
bu son çırpınışın olsun...
ebedi uyu...
uyu...
uyu...
uyu...